Ge(e)neratiekloof: The Lost Daughter | Schuur
Ge(e)neratiekloof: The Lost Daughter

12 januari 2022

Ge(e)neratiekloof: The Lost Daughter

In Ge(e)neratiekloof gaan een jongere en oudere Schuur­be­zoeker samen naar de film. Na afloop vragen we wat ze ervan vonden. Deze keer Madelief (18) en Kevin (65) over The Lost Daughter: het regiedebuut van Maggie Gyllenhaal. De film heeft kort in de Schuur gedraaid en is nu te zien op Netflix.

Deze psycho­lo­gi­sche dramafilm volgt Leda Caruso (Olivia Colman) tijdens haar vakantie in Griekenland. Ze raakt geobsedeerd door een jonge vrouw, Nina, en haar dochter Elena, waarna complexe emoties omtrent haar verleden en eigen rol als moeder opspelen. Madelief Assinck (18) en Kevin Probert-Briggs (65) worden over deze film geïn­ter­viewd door Anouk Harkmans. 

Welke boodschap probeert Gyllenhaal volgens jou over te brengen?

Kevin: Dat het moederschap gepaard gaat met veel struggles en onzekerheid, denk ik. Ik kreeg dan ook moeilijk hoogte van Leda, ondanks dat Colman fantastisch acteert. Telkens probeerde ik me in te leven, maar de open eindes, willekeur en onge­mo­ti­veerde acties bleven maar opstapelen. De waarom vraag’ bleef voor iedereen onbeantwoord…”

Madelief: Voor mij benadrukte dit juist hoe complex het moederschap kan zijn. Gyllenhaal leek eerder een gevoel dan een specifieke boodschap over te willen brengen. Als kind denk je vaak dat je ouders alle wijsheid in pacht hebben. Ik vond het daarom heel verfrissend dat het tegendeel werd bewezen: volwassenen zijn ook maar mensen. Ook Leda had angsten en onze­ker­heden waar ze haar vinger niet op kon leggen.”

Zijn die complexe, onzekere gevoelens universeel of specifiek van deze tijd?

Kevin: Beide moeders ervaren depressieve gevoelens die zij slecht kunnen plaatsen. Ik denk dat dit tegen­woordig makkelijker bespreek­baar is dan toen ik jong was. Ik geloof dat veel moeders zich vroeger geïsoleerd konden voelen. Tegen­woordig ben je niet alleen moeder’: het merendeel werkt tege­lij­ker­tijd aan een carrière en persoon­lijke ontwik­ke­ling. Die combinatie levert een heel ander soort stress op.”

Madelief: De continue verant­woor­de­lijk­heid voor een kind lijkt mij best zwaar en is denk ik de grootste reden achter stress en onzekerheid. Dit is iets universeels. De film laat ook heel goed zien dat het moederschap niet stopt wanneer je kinderen volwassen zijn. Veel mensen zien het ouderschap als iets vanzelf­spre­kends, maar ik zie nu nog niet voor me dat ik zelf moeder word!”

Gyllenhaal’s film wordt veelal lovend ontvangen, er wordt zelfs gesproken over een Oscar­no­mi­natie. Hoeveel sterren is het jullie waard?

Madelief: 3,5! Het concept van de film vond ik heel sterk, de uitvoering ervan wisselend. Achteraf vond ik het meer een thriller dan een dramafilm. Ondanks dat een duidelijke ontknoping uitbleef, wist Gyllenhaal de ruim twee uur knap spannend te houden.”

Kevin: Ik geef er 3. De sfeer en setting waren interessant en ik kijk graag naar psycho­lo­gi­sche drama’s. Ik hoef geen zoetsappige happy endings, die geeft het leven ook niet. Sterker nog: ik kan me goed inleven in het idee van een mental breakdown.”

  • Generatiekloof Madelief en Kevin foto Anouk Harkmans2
  • The Lost Daughter st 4 jpg sd high Copyright 2021 WW Entertainment 2
  • The Lost Daughter st 1 jpg sd high Copyright 2021 WW Entertainment
  • The Lost Daughter st 3 jpg sd high Copyright 2021 WW Entertainment 1

Meer zoals dit